ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: Λόγια και Πράξεις που δεν συμφωνούν μεταξύ τους

 

Ερωτήματα – Τοποθέτηση

(ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: Λόγια και Πράξεις που δεν συμφωνούν μεταξύ τους)

Τον τελευταίο καιρό ακούμε πολλές δηλώσεις για «καθαρό λόγο», «υπηρέτηση του τόπου» και «αντιπολίτευση με δήθεν λύσεις», πασπαλισμένες με ηρωικές αφηγήσεις δεκαετιών πριν.

Ωραία λόγια, «πιασάρικα».

Όμως η θεσμική πραγματικότητα λέει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Κι εδώ ξεκινά η μεγάλη αντίφαση:

Πώς γίνεται να μιλά κανείς για δυναμική αντιπολίτευση,

όταν στη Δημοτική Επιτροπή ψηφίζει ομόφωνα (με πρόσχημα το «καλό του τόπου») όλες τις αποφάσεις της διοίκησης επί έξι ολόκληρα χρόνια;

Το 98% των αποφάσεων, όπως δηλώθηκε δημόσια.

Πώς γίνεται να δηλώνει κάποιος ότι «μάχεται για το συμφέρον του τόπου» την ίδια στιγμή που περνάνε χωρίς κανέναν αντίλογο:

Πακτωλός εκατομμυρίων,

Ελλείμματα,

Αναθέσεις και μελέτες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο,

Καμία απαίτηση για διαφάνεια;

Αυτή είναι η ουσία της αντίφασης:

Άλλα λέμε στο κοινό, άλλα κάνουμε στα όργανα.

Και ο δημότης βλέπει ξεκάθαρα αυτή τη δυσαρμονία λόγων και έργων.

Γιατί όταν όλα εγκρίνονται χωρίς καμία διαφοροποίηση, τότε:

Δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπολίτευση.

Δεν υπάρχει θεσμικός έλεγχος.

Δεν υπάρχει προστασία του δημόσιου χρήματος.

Υπάρχει μόνο μια σιωπηλή σύμπλευση που γεννά εύλογα ερωτήματα.

Κι εδώ εμφανίζεται η δεύτερη αντίφαση:

Πώς γίνεται να μιλά κάποιος για «μη συναλλαγές»,

όταν η απόλυτη ομοφωνία δημιουργεί εικόνα

υπόγειων συνεννοήσεων, αμοιβαίων διευκολύνσεων

και συνεργασιών κάτω από το τραπέζι;

Ο δημότης δεν ενδιαφέρεται για όσα λέγονται.

Θέλει να δει τι πραγματικά γίνεται.

Κι η πράξη είναι ξεκάθαρη:

Όταν λες «είμαι αντιπολίτευση»,

αλλά ψηφίζεις «ναι σε όλα» την ώρα που ο Δήμος καταρρέει οικονομικά,τότε δεν κάνεις αντιπολίτευση, κάνεις συνδιοίκηση χωρίς ευθύνη.

Η Κασσάνδρα χρειάζεται ένα πράγμα:

Αλήθεια στην πράξη.

Όχι εικονικές πραγματικότητες.

Όχι «ήρωες» ξεπερασμένων εποχών.

Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από:

πραγματικές θεσμικές πράξεις,

καθαρό έλεγχο,

διαφάνεια,

προστασία των χρημάτων και του μέλλοντος των δημοτών.

Όχι από σιωπές που γεμίζουν τις τσέπες των ολίγων…

Η ουσία είναι απλή:

Η αντιπολίτευση δεν ορίζεται από δηλώσεις,

αλλά από τη στάση και τις ψήφους μέσα στα θεσμικά όργανα.

Όταν όλα εγκρίνονται χωρίς καμία διαφοροποίηση:

Δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος.

Δεν λειτουργεί η θεσμική ισορροπία.

Ο δημότης μένει χωρίς πραγματική φωνή και χωρίς «αντίβαρο».